Στηρίζεις το κεφάλι σου σε μια κλωστή από πάγο.
Και μια θάλασσα από παπαρούνες, χορεύει μέσα σου
σε ηδονικούς ρυθμούς.
Αναμασάς τις ίδιες γλυκιές καραμέλες
της χαράς, σαν κανέλα ξερή,
φτιαγμένη από ζάχαρη.
Ζυμώνεις τις εικόνες στο μυαλό σου.
Αφουγκράσου τις στιγμές σου.
Και τις μελένιες και τις πικρές.
Νιώσε την πυγμή της δικής σου ιδέας.
Της δικής σου σκιάς και ύπαρξης.
Θα γκρεμίσω την κρυσταλλένια και αδιαφανή όψη του κόσμου.
Θα σπάσει σαν γυαλί.
Κατοπτρικό, που δίνει στο χρώμα σου ζωή.
Κι αν οι όψεις αυτές του κόσμου
έχουν ουδέτερα θεμέλια, δεν πειράζει.
Θα φτάσουμε στο μεδούλι.
Ιωάννα Κυριακού 2004
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου